تهیه نمونه (منی)

loader image
تهیه نمونه (منی)

برای تهیه نمونه (منی) باید موارد زیر رعایت گردد:


1 - نمونه بایستی به فاصله سه روز بعد از نزدیکی و نه بیشتر از هفت روز بعد از نزدیکی تهیه گردد.

        2 - نمونه مایع منی از طریق آمیزش منقطع و یا کاندوم های مخصوص بدون مایع کشنده اسپرم جمع آوری شود.

        3 - به هیچ عنوان در هنگام تهیه نمونه از صابون اسفاده نکنید، حتی یک قطره کوچک از آب و صابون میتواند کیفیت اسپرم ها را به میزان چشمگیری کاهش دهند.

         4 - نمونه باید در محیط آرام و بدون استرس تهیه گردد.   

        5 -  طریقه تهیه نمونه باید کاملا تمیز باشد.

         6 - نمونه باید داخل ظرف شیشه ای دهان گشاد تمیز ریخته شود. لازم نیست که ظرف استریل باشد.    

        7 - در هنگام انتقال نمونه ظرف جمع آوری نمونه سربسته نگه داری شود.

        8 -  تمام مایع انزالی مخصوصا قسمت ابتدایی آن که غلظت بالایی اسپرم دارد جمع آوری شود و نمونه در عرض 30 دقیقه به آزمایشگاه انتقال یابد.

در مواردی که انسداد مجاری انزالی تشخیص داده شود، متخصص اورولوژی با استفاده از عمل جراحی ساده، نمونه (اسپرم) را از مجاری داخلی یا بیضه تهیه می نماید.

در صورت نیاز تست های لازم برای بررسی مواد ضد اسپرم ساخته شده توسط بدن (موسوم به تست آنتی اسپرم آنتی بادی) و آزمای های لازم برای بررسی عفونت دستگاه تناسلی مردانه (تست پراکسیداز) انجام میگیرد.

مجددا تاکید میشود که بهترین زمان برای آزمایش مایع منی 72 ساعت پس از آخرین انزال است. مشاهده شده که هر روز که از آخرین انزال بگذرد به طور تقریبی 4 سی سی به حجم مایع منی ، 10 میلیون به تعداد اسپرم ها اضافه میشود. باید یادآوری شود که نمونه گیری بعد از 7 روز نیز مناسب نمیباشد چرا که بعد از این زمان اگر چه تعداد اسپرم افزایش میابد ولی از کیفیت حرکت آن به طور قابل ملاحظه ای کاسته میشود.

برحسب نتایج حاصل از بررسی مایع منی، مشکلات مردانه به انواع زیر تقسیم میشود:

ممکن است هیچ اسپرمی در مایع منی وجود نداشته باشد. به این حالت آزواسپرمی گفته میشود. تقریبا در 5 درصد از کل زوج های نابارور که که به منظور ناباروری تحت ارزیابی قرار میگیرند، آزواسپرمی یافت میشود. آزواسپرمی ممکن است به علل انسدادی یا ژنتیکی باشد. در نوع انسدادی یسضه ها اسپرم میسازند، ولی مجرای خروج نطفه مسدود است ولی در نوع ژنتیکی اساسا اسپرمی ساخته نمیشود. به منظور افتراق این دو، از آزمایشات هورمونی، بررسی های ژنتیکی و نمونه گیری از بافت بیضه استفاده میشود. در صورتی که علل انسدادی باشد با رفع انسداد مشکل قابل بهبودی است. چنانچه آزواسپرمی به دلیل مشکلات هورمونی باشد، درمان با داروی های هورمونی قطعا سودمند است. اگر آزواسپرمی به دلیل نارسانی اولیه بیضه (مثلا در موارد ناهنجاری های کروموزومی)، فقدان مادرزادی لوله ها، انسداد مجاری داخل بیضه ای یا اختلال عملکرد مجاری (از جمله انزال پس گرد) باشد، می توان جهت درمان ناباروری از روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI) استفاده کرد.

ممکن است تعداد اندکی اسپرم در مایع وجود داشته باشد. به این حالت الیگواسپرمی گفته میشود.

همچنین ممکن است اسپرم ها اشکال غیرطبیعی داشته و یا سرعت مطلوبی نداشته باشند. در این موارد باید علت زمینه ساز بررسی شود. عواملی که می توانند باعث الیگواسپرمی و کاهش حرکت اسپرم شود، عبارت اند از: بیماری ها و مشکلات هورمونی، مصرف داروها یا مواد مضر، واریسی شدن عروق بیضه و انزال رو به عقب «به طرف مثانه».